Sono Tornato (Κοίτα, ποιος γύρισε)

72 χρόνια μετά το θάνατό του δι απαγχονισμού....ανασταίνεται!
Λίγο μεταφυσική αλλά και ...ρεαλισμός!
Αρκετά κοινωνική αλλά και...συμβολική!
Έξυπνη ιταλική ταινία με αναστημένο το Μουσολίνι ...στο σήμερα!
Μπλέξιμο αλλά και συνέχεια του 1945 με το 2017
Τι άλλαξε τελικά στην κοινωνία μας και τι έμεινε ίδιο;;;
Σάτιρα ή πολιτική κωμωδία;

Η πρόθεση του Ιταλού σκηνοθέτη είναι να ισορροπήσει στη σοβαρότητα της επιστροφής του πιο καταστροφικού κεφαλαίου στην Ιστορία της χώρας και στη γελοιότητα της υπόθεσης πως ο κόσμος μπορεί πραγματικά να πάρει στα σοβαρά έναν κλόουν που ενδύεται την προσωπικότητα του αρχιφασίστα.
 Έξοχος ο Μάσιμο Ποπολίτσι στο ρόλο του Μουσολίνι και εκπληκτική η σκηνή μιας γηραιάς κυρίας με άνοια που επιβίωσε από το Ολοκαύτωμα για να ξυπνήσει και πάλι στις μνήμες του χειρότερου εφιάλτη.

Στην αρχή χαμογελάς , σε κάποιες στυγνές στιγμές όμως το γέλιο σου παγώνει....

 

Η ΠΙΟ ΣΚΟΤΕΙΝΗ Ω ΡΑ

 Darkest Hour

για έναν εμβληματικό ηγέτη τον

Ουίνστον Τσώτσιλ (Γκάρι Όλντμαν)

που τον Μάιο του 1940 κι ενώ οι Γερμανοί εισβάλλουν αιφνιδιαστικά στη Γαλλία,  αναλαμβάνει επικεφαλής της βρετανικής κυβέρνησης εθνικής ενότητας, αντιμετωπίζοντας τη δυσπιστία του βασιλιά και την επιφυλακτικότητα των βουλευτών του ίδιου του κόμματός του, να αποφασίσει.

Αν δεν ήταν αυτός, πώς θα ήταν άραγε σήμερα ο κόσμος; Γιατί ακόμη και σήμερα τον ονομάζουν «πατέρα της νίκης»;  

Λαμβάνοντας υπόψη την απειλή της εισβολής των δυνάμεων του Χίτλερ στο Ηνωμένο Βασίλειο αλλά και τους 300.000 στρατιώτες εγκλωβισμένους στη Δουνκέρκη, και προσπερνώντας τον εσωτερικό πόλεμο που δέχονταν από το κόμμα του, καθώς και τον σκεπτικισμό του Βασιλιά, παίρνει τη μεγάλη απόφαση: Θα πολεμήσει για τα ιδανικά, την ελευθερία και την ανεξαρτησία της πατρίδας του.

Δεσποινίς Σλόαν

Η Τζέσικα Τσάστεϊν υποδύεται τη «Miss Sloane» μια πανίσχυρη και σκληρή γυναίκα που κάνει λόμπινγκ στην Ουάσινγκτον για  την προώθηση ενός νομοσχεδίου -έλεγχου της οπλοκατοχής. Τα βάζει με την πανίσχυρη αμερικανική βιομηχανία όπλων ακόμα και με τους γερουσιαστές.Με βασικό της αφηγηματικό εργαλείο την αναδρομή ,  η ταινία του Μάντεν μεταπηδά από το παρόν στο παρελθόν, αντιπαραθέτοντας την εξέλιξη μιας ακρόασης στη γερουσία η οποία διερευνά τις ανορθόδοξες μεθόδους της ηρωίδας, με την απόφασή της να υποστηρίξει τoν πολιτικό αγώνα για υπερψήφιση ενός νομοσχεδίου κατά της αλόγιστης οπλοκατοχής στην Αμερική, αντιτιθέμενη στην πρώην εταιρία-μεγαθήριο για την οποία εργαζόταν.

Η δυναμική Ελίζαμπεθ Σλόαν και δεν έχει μάθει να χάνει ποτέ. Κάνει τα πάντα για να κερδίσει, χωρίς να έχει κανένα ηθικό δίλημμα. Είναι τελειομανής,εργασιομανής, με πολλά ελαττώματα αλλά και ελάχιστα ευτυχισμένη. Είναι μερικοί άνθρωποι που κατακτούν κορυφές επαγγελματικά με εξυπνάδα και ταλέντο αλλά και τέτοιους φρενήρεις ρυθμούς(ακόμα και η ομιλία της Σλόαν είναι γρήγορη, πυκνή, ασθματική) που δεν έχουν χρόνο να χαμογελάσουν και έτσι το ξεχνούν! Αξίζει;;

Θα θαυμάζατε μια αμείλικτη,ψυχρή, κυνική επαγγελματία που την φοβούνται όλοι για τη διορατικότητά της και που παίρνει χάπια για την αϋπνία;;;;

ΝΕΡΟΥΔΑ

 2016, Χιλιανή ταινία

Ένας ποιητής με αδυναμίες στις γυναίκες, στα ανθρώπινα δικαιώματα, κομουνιστής και διωκόμενος, κοσμοπολίτης, γευσιγνώστης, συλλέκτης, γερουσιαστής.  Το 1948 η χιλιανή κυβέρνηση θέτει το κομουνιστικό κόμμα της χώρας εκτός νόμου και ο αστυνομικός Περουσονό αναλαμβάνει να συλλάβει τον γερουσιαστή και διάσημο ποιητή Πάμπλο Νερούδα. Από γερουσιαστής γίνεται φυγάς γράφοντας το σημαντικότερο έργο του «Canto General» λίγο μετά το Β΄Παγκόσμιο πόλεμο και λίγο πριν από τον Ψυχρό πόλεμο και την Κουβανή επανάσταση. Εκείνος σχεδιάζει να διαφύγει από τη χώρα για την Αργεντινή.Την ίδια  εποχή στο κέντρο εξορίας κομουνιστών στην Πισάγουα υπηρέτησε ο –28χρονος τότε– Πινοσέτ! Ολόκληρη η Χιλή είχε τότε 14 εκατ. κατοίκους και το Σαντιάγκο ενάμισι. Αν ολόκληρη η αστυνομία έψαχνε ένα άτομο, δεν υπήρχε περίπτωση να μην το βρει. Ο Νερούδα κυκλοφορούσε ακόμη τότε δημόσια, πήγαινε σε πάρτι κι έβγαζε λόγους. Μήπως ο ίδιος ήξερε πως δεν σκόπευαν να τον πιάσουν κι έφυγε εφευρίσκοντας ένα αδιέξοδο, «σκηνοθετώντας» ένα δράμα;

Η  κινηματογραφική σκηνοθεσία  αποκαλύπτει τη στόφα όλων των κοινωνιών που είναι βαθύτατα πολιτική. Το πάντρεμα πολιτικής δίωξης και ποιητικής ευαισθησίας δημιουργεί ατμόσφαιρα αληθινής ζωής μαζί με τη μουσική υπόκρουση  από τη σύνθεση Peer Gynt του Edward Grieg, η οποία βασίζεται στο ομώνυμο ποίημα του  Ίψεν. Τόσο ο Νερούδα όσο και ο Πέερ Γκύντ σαν άλλοι Δον Κιχώτες, με όπλα την αστείρευτη φαντασία και τα όνειρά τους για έναν δίκαιο και ιδανικό κόσμο ταξιδεύουν σε ένα κόσμο ονειρικής περιπέτειας και καταλήγουν σε επικίνδυνες κορυφογραμμές.

Τόσο η πολιτική όσο και η ποίηση δημιουργούν ζεύγματα.
Ο Νερούδα ως πληθωρική προσωπικότητα έγραψε ιστορία ή  τον περι-έγραψε η ιστορία;

Jackie

Ένας πρόεδρος των ΗΠΑ δολοφονείται μέσα στο εν κινήσει αυτοκίνητό του, στην αγκαλιά της γυναίκας του. Φυσικά μιλάμε για τον Τζον Κένεντι και τα δύο εικοσιτετράωρα μέχρι την κηδεία του, έτσι όπως τα βίωσε η γυναίκα του Τζάκι Κένεντι. 

Ο σεναριογράφος Νόα Όπενχαϊμ έξυπνα χρησιμοποιεί μια συνέντευξη της Τζάκι προς ένα δημοσιογράφο για να περιγράψει μύχιες πλευρές του χαρακτήρα της.

 Ο χιλιανός σκηνοθέτης Πάμπλο Λαραϊν διαλέγει να μπει βαθιά μέσα στην πραγματική εικόνα της ντελικάτης αυτής γυναίκας και να φωτίσει μετά το θάνατο του συζύγου της, τις στιγμές καλοσυγυρισμένης ευτυχίας στο Λευκό Οίκο.Πιστός στο ανθρώπινο στοιχείο και σε ένα πένθος που είναι αυστηρά προσωπικό και την ίδια στιγμή εθνικό, ακόμη και παγκόσμιο, περιγράφει με συμπόνια όσο και σαρκασμό, με καθαρό βλέμμα και χωρίς λαϊκίστικη καταγγελτική διάθεση, έναν πολιτισμό που από την πολιτική μέχρι τις οικογενειακές σχέσεις μετατρέπει τα πάντα σε θέαμα.
Στις 22 Νοεμβρίου του 1963, κατά τη διάρκεια μιας περιοδείας στο Ντάλας, ο Τζον Κέννετυ δολοφονείται και το ροζ ταγέρ της Τζάκι (Νάταλι Πόρτμαν) ποτίζεται από το αίμα του συζύγου της. Ο κόσμος της και η πίστη της θρυμματίζονται.

Πότε τρωτή και εύθραυστη, πότε απαιτητική κι επίμονη γεμάτη πίκρα και οργή, διαχειρίζεται την τραγωδία σαν μια μυθική πρώτη κυρία, ανασυνθέτοντας με λεπτές αποχρώσεις έναν αινιγματικό χαρακτήρα.Μια συναρπαστική γυναίκα που ξεκίνησε τη καριέρα της στη ζωή σαν παραμύθι και την τελείωσε μέσα στη φρίκη και την τραγωδία.Μήπως  τελικά ο γάμος της  το ’68 με τον Ωνάση να μην ήταν τόσο ξαφνικός;
Η  οικογένεια Κένεντι, «η αγία οικογένεια της Αμερικής»,  ήταν αναμάρτητη;

Μήπως ο  πατριάρχης  Κένεντι έκανε τα λεφτά του πουλώντας παράνομα οινόπνευμα στην ποτοαπαγόρευση στα χρόνια του ’20; Απατούσε τη γυναίκα του με τη σταρ του σινεμά Γκλόρια Σβάνσον; Πώς σχετίζεται ο  Τζον Κένεντι με  τη Μέρυλιν Μονρόε , το θέμα της Κούβας, το Βιετνάμ;

Ο Λαραΐν αναζητά την μπερδεμένη ψυχή της Τζάκι, την κυριολεκτικά ματωμένη της εμφάνιση, τον εκνευρισμό της. Πηγή: www.lifo.gr

Τελικά, κάποιες φορές ο μύθος έχει μεγαλύτερη φωταγένεια από την αλήθεια!